overloading

πλήκτρα να ψελίζουν να στάζουν
λέξεις συναισθήματα ουρλιαχτά πλαστικά
ακροδάκτηλα να καίνε σε διαδρόμους κάποιου τυπωμένου τοπίου
ματιές ήχοι γεύσεις κενού πλαστικές
κουμπιά περάσματα σε ορθάνοιχτα κενά
ταράτσες καθρεύτες και γλώσσες πλαστικές

{plasticές παραμορφώσεις
ήταν και σκόνη
nwo εσύ εκεί}

σπασμένα γυαλιά

τότε που ήταν τα χέρια σου καυτά
έβαζες όρια σε άκτιστα κενά
γυαλιά σπασμένα σε γωνίες αντοχής
τώρα σκοτάδι σε υπόγεια ποινής

αγγίζεις ακόμα με μάτια καθαρά

κριτές παραδομένους στην προαιώνια πυρά

χώμα κι αίμα στου αύριο τους τοίχους
όσα σου έκαψαν σε μιας σιωπής τους ήχους

τον ήλιο σβήνεις κι απορείς

τα χθες ζωής επαίτες μιας πληγής
πνίγεις την άνοιξη με μία σου ευχή
στον τοίχο κρέμεσαι ακόμα μια κραυγή

+

10

κάνει κρύο
είμαι μούσκεμα μέσα σ' ένα υγρό εργαστήριο, υπόγειο 3
οθόνες οθόνες οθόνες
δείκτες και προσομοιώσεις μιας άλλης πραγματικότητας
moody blues και λίγη κανέλα στο τσάι
τόσο μόνος μέσα στη βροχή, μπροστά στα τροχοφόρα που περνούν και με κάνουν μηδενικό
τόσο μαζί μέσα στην αύρα του χειμώνα που έρχεται και κάθεται νωχελικά στον ώμο μου

''Run into the shadow

listen to the wind blow''

;-)

nwo

"Welcome to the new world order

No home no job no peace no rest"

2

Να σου δώσω θέλω μόνο

από τον λίγο μου τον χρόνο

δυό πνοές

Να σε γυρεύω μες στις στάχτες

μες στου νού τις αυταπάτες

τις σιωπές

Να θέλω τόσο να σε νοιώσω

της ψυχής μου να ενώσω

τις πτυχές

Να μου χαρίζεις λίγο πόνο

απ’ την αύρα σου στου δρόμου

τις γωνιές

Να θέλω πάλι να γυρίσω

πίσω μόνο πίσω

στις θολές

Να θέλω μόνο να κρατήσω

τις βουβές μου τις απόψεις

μες στου νου τις εκκενώσεις

τις θεές

Που με αφήνουν πάλι μόνο ν’ απαντώ

στα σκαλιά του παραδείσου θέλω τώρα να βρεθώ

Εκλάμψεις μες στο σκότος

μαζί μας πάλι κρύο και ζόφος

στις ποινές

Που μας κρατάνε εδώ δεμένους μια ζωή

έχουμε ανάγκη ένα χάδι, ένα φιλί

Για να σηκώσω το κεφάλι

θέλω ένα σου σημάδι

δυό φωνές

Να με ξυπνήσουν απ’ τη λήθη

που το μυαλό μου έχει ξεφύγει

δυό φορές

Να γυρίσω τη σελίδα

να ξεφύγω απ’ τη συνήθεια

τις ντροπές

Που με κρατούν φυλακισμένο

εδώ σιμά να βαριανασαίνω

τις ζωές

Τέλος κάπου εδώ σ’ αφήνω

και με έμπνευση σου δίνω

δυό αφορμές , δύο αιτίες,

δυό φτηνές δικαιολογίες

μια ψυχή κ’ ένα μου δάκρυ

να σου θυμίζει τις στιγμές…

αναδημοσιευμένο

σσσσ

γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
εμείς κραυγάζουμε τη μελωδία της
σιωπής

μπορούμε να τους βγάζουμε τη γλώσσα και να τους φτύνουμε...
έστω σε κάποια φάση REM κάτι είναι κι αυτό...
τουλάχιστον μπορούμε ακόμα να ονειρευόμαστε, να ελπίζουμε...

τουλάχιστον δεν εχουμε πεθάνει ακόμα...

ήλιε

"Τ' αστέρι του βοριά
θα φέρει η ξαστεριά
μα πριν φανεί μέσα από το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά
να σ' αγκαλιάσω ξενιτιά

Κι εσύ χαμένη μου Πατρίδα μακρινή
θα γίνεις χάδι και πληγή
σαν ξημερώσει σ' άλλη γη

Τώρα πετώ για της ζωής το πανηγύρι,
Τώρα πετώ για της χαράς μου τη γιορτή

Φεγγάρια μου παλιά
καινούρια μου πουλιά
διώχτε τον ήλιο και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό."

Νίκος Γκάτσος




{ χάραξε απόψε νωρίς
κρύος ο ήλιος και βαθύς
σε κόλπους νοτισμένων αγκαλιών
πέλαγα ο λόγος των ματιών
να δείξουν το δρόμο για να βγει
φως να γεννήσει, φως να δει


καληνύχτα ήλιε }

3τ

η βαθύτερη ουσία του σκοταδιού πηγάζει από τις υποσχέσεις που μας αφήνει ως προς τις πιθανότητες υπάρξης φωτός ακόμα και στην αντικειμενική απόλυτη απουσία του, μιας και αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει
η δε δύναμη του είναι η ηδονή της γνώσης που προσφέρεται από τις υποκειμενικές αλήθειες που κρύβονται στις πτυχές του

πίσω από τις λέξεις , μέσα στα αποτυπώματα και στις τομές του χρόνου
κάτω από τις ράγες των τρένων και πίσω από τα κλειστά μου μάτια γράφονται τα σημεία της ύπαρξης μου
το άγγιγμα δεν είναι τίποτε άλλο από την απόδειξη

τελειότητα δεν υπάρχει άλλωστε οι μόνοι τέλειοι είναι οι νεκροί
-είναι τέλεια και απόλυτα νεκροί-


τα ψεγάδια, τα πάθη και τα λάθη είναι τα σημεία όπου η ζωή κάνει την εμφάνισή της

{επιρροές;
κομματια είμαι
μην ρωτάς}

1881

Ήταν ένα από εκείνα τα πρωινά του Μαρτίου που σου κόβεται η ανάσα στη θέα της υγρασίας καθώς στάζει από τις γωνίες των τοίχων.
Τα σύννεφα κρέμονταν τόσο χαμηλά, λες και το χώμα τα 'χε γεννήσει.
Ο Τάμεσης έφερνε ήχους θροίσματος φύλλων στο πέρας των δικτών και μόλις είχε περάσει το πρώτο λεπτό.
Μερικά άσπρα ανθάκια είχαν καταφέρει μετά από αγώνες να βγάλουν το κεφάλι τους από το παγωμένο χώμα, που μόλις είχε αρχίσει να ζωντανεύει στα χάδια των πρώτων ακτίνων ηλίου.
11 άνθρωποι γύρω από έναν τάφο στο νεκροταφείο των απόρων.
Λίγα λουλούδια να κοίτονται πλάι στην ταφόπλακα, το όνομα εκείνης Τζένι φον Βεστφάλεν.


1883

το όνομά του πέρασε στην αιωνιότητα...

{Hate is a drunk in seedy pub}

22ο

τι ευτυχία είναι αυτή;
κι ας αρνιόταν το θερμόμετρο το χιονόνερο ήταν καυτό
και οι ορχιδέες και οι μαργαρίτες και τα τραντάφυλλα και κείνα τα άλλα που απλά στα έδειξα και μου είπες ότι είναι τα αγαπημένα σου
είχαν αυτή τη μυρωδιά του ταξιδιού
αχ τι ταξίδι τα πορτοκαλί φώτα;
και οι πλάκες τι όμορφα που κυλάνε στα πόδια μου όταν είναι τόσο υγρές;
και το τζάμι σήμερα είχε πάλι ζωγραφίσει σταγόνες να μου λένε σ' αγαπώ!

what the fuck?

τι γίνεται όταν τα θέλω υπερβαίνουν την πραγματικότητα;
ουτοπία;

και τι γίνεται όταν η πραγματικότητα δεν μας χωρά;

5 και σήμερα

έλα να χορέψουμε
τα βήματα θα στα δείξω εγω
όσα κάνω εγώ μέσα τόσα και περισσότερα εσύ έξω
και όταν εσύ θα μπαίνεις εγώ εκεί να σε χειροκροτώ μέχρι δακρύων

όταν εσύ θα πέφτεις στη σκηνή
και κάθε που παρασύρεσαι σε βήματα όλο και πιο βαθειά
ένα χέρι θα σε κρατάει
τα βήματα μη τα πάρεις ως αλήθεια
αυτός ο χορός είναι ένα όνειρο

δεν έχει τέλος κι αν έχει πάντα αρχή θα είναι
κάθε βήμα σε αυτόν τον χορό δεν θα γίνεται ποτέ για δεύτερη φορά
μη ξεχνάς η άφεση είναι η σκέψη που κάνει το αίμα να κυλά στις φλέβες



οι ώμοι πάντα δίπλα ο ένας στον άλλον ποτέ πίσω ή μπροστά
αλλιώς χορός δεν είναι

αυτός ο χορός είναι αναρχικός
είναι θεός και ποίηση
ανευ αρχής και άνευ τέλους

towers με "flames"

μια κραυγή που μου τρυπάει τα τύμπανα, πετάγομαι έξω από το δωμάτιο ίσα που έχω ρίξει κάτι πάνω μου τα παπούτσια μου στο χέρι
fuck το κέρατό μου
ο Όσκαρ πάει αργά αργά
cool Dimitris the tower in on fire don't worry...
Σωστά τι άλλο να σου τύχει και σένα σήμερα...

Α όχι,
όχι δεν μου χαλάει κανείς την ευτυχία μου!!! Το χάδη είναι χάδη και να πριν λίγο το είδα να περνάει μέσα από τις σταγόνες του παράθυρου...
αχ τι ωραία έχουμε και φωτιά να ζεσταθούμε!
Μπύρες θα φέρει κανείς;
μία ώρα τα μάτια καρφωμένα να περιμένουν τη φωτιά..
τίποτα ποτε δεν ήρθε και ούτε θα 'ρθει...

{κανόνας χ
τα τσιγάρα μακριά από τον μεγάλο αδελφό
όχι δεν το πειράζω το σύστημα μεγάλε
να πάς έξω που έχει και ατμόσφαιρα να γουστάρεις...}

(t)ύψεις

είναι κρεμασμένες σιωπές σε καθρέφτες
κεραίες που τρυπάνε ουρανούς και κάνουν ήλιους πληγές ματωμένες
είναι οι σκιές που καλύπτουν το κενό όλο και πιο βαθειά καθώς τις τυλίγει το φως

έρχονται και κάθονται σαν μαύρες πεταλούδες στον ώμο σου
πλέκουν φιλιά του Ιούδα
και σου ψιθυρίζουν φόβους και ανάγκες ανεκπλήρωτες

είναι οι σιγανοί στριφνοί τριγμοί της πόρτας που οδηγούσε σε αυτά που σ' έκαναν να μετανιώνεις
όχι
όχι, τόσο για κείνα που άφησαν τους δείκτες του χρόνου να περάσουν από πάνω τους μα πιο πολύ για όσα δεν υπήρξαν ποτέ
είναι η αγχωμένη κραυγή σου που πνίγεται μέσα στο υγρό σου μέτωπο τα βράδια των κατακλυσμών
ηλεκτρισμένα καλώδια που περνάν το μεταίχμιο του τώρα και στέκονται μπροστά από κάθε επόμενη στιγμή
είναι τα μη και τα πρέπει που σ' ακολουθούν ακόμα και αν ήταν μόνο ένα αστείο

μπάσες συγχορδίες μι και λα μινόρε
παρέα στις φλέβες σου που πάλλονται βασανιστικά

{Νίκο εξαιρετικά αφιερωμένο...}

7.41 άλφα

"Ένα παιδί προχωράει στο δρόμο, στους ώμους του, γεμάτη μικρά ανεκπλήρωτα, βαραίνει η σχολική του τσάντα.
Κάθομαι πίσω απ' το τζάμι και κοιτάω τη βροχή να παρασέρνει τους έρωτες του καλοκαιριού"

Τάσος Λειβαδίτης

τα φώτα κλειστά στην κουζίνα
και η Σιβόν θα πλέκει πάλι τα φιλιά της μεταξύ της σελίδας τριακόσιαπενηνταδυο και του παραθύρου που βλέπει την πόλη
τα φώτα κλειστά και οι άνθρωποι φαίνονται σταγόνες στα γυαλιά μου
η Όμπι μάλλον θα διάβασε τον τελευταίο στίχο από το κοράνι και η πένα της μόλις τελείωσε
τα φώτα κλειστά και μια ανάγκη σέρνεται
χθες τα φύλλα στο δάσος ήταν η άνοιξη και ο ήλιος καυτός κάποιο ταξίδι είχε πάει
τα σκαλιά έφευγαν τόσο εύκολα και το βάρος στην πλάτη δέκα ωρών ιδρώτας
τελευταίο τσιγάρο, δυο χάντρες ακούστηκαν στη σκέψη σου ένα χάδη,
μην ξεχάσεις
αύριο τα ρέστα σου για σένα και μόνο

... 11

τα βλέπεις, ξεσκισμένα πανιά βετεράνοι με κομμένα πόδια, με προζάκ και αλκοόλ, προεκτάσεις ονείρων
δυστυχισμένες μάσκες
σε χορούς και κηδείες να σπερνουν το ΕΓΩ τους εδώ κι εκεί
χαμόγελα που κρεμάνε
γλώσσες γλύφουν δεξιά κι αριστερά νερό ψάχνουν να βρουν
λίγο κενό στο κενό τους να βάλλουν
μάταια μετάλλια αριστείας
και ύφος μπλαζέ αλητείας
το σκηνικό αποσυντίθενται και χάνεται
πίσω από λόγια κι ανάγκες



αφού γουστάρετε παρακμή τα barcodes τι τα θέλετε; ε;

{τέρμα
η Σιβόν μου κτυπάει την πόρτα!}

(K)nife

κι όμως δυο ακτίνες δυο ψηφία σε ένα χαρτί και μερικά καλοδουλεμένα μπασα γέννησαν μια υπέροχη μέρα


πάνω σε δυο ρόδες! κόντρα κι ανάποδα...

{τι όμορφος αριθμός που ήταν σήμερα το 12 στο ρολόι μου;}

ΕΞΑΡ(δ)Α

Αν είχες μια σφαίρα μόνο στη θαλάμη
αν είχες μία μόνο κίνηση
να αδράξεις αυτό που πάντα σου τρύπαγε το μυαλό σου και σου ψυθήριζε αιχμηρά "Ευτυχία"
μια μόνο στιγμή
θα το άρπαζες ή θα γλύστραγες στο διάκενο που πάντα σου λένε να προσέχεις όταν μπαίνεις σε βαγόνια τρένων, ειδικά εκείνων που περνάνε μόνο μια φορά ?

{θες να σου πω τι γεύση έχει το κενό στην άκρη της γλώσσας μου;}

δικά μας παιδιά

από τη Νοταρά ως τη Burley η απόσταση δυο μάτια
από την Αγίου Όρους ως την Αλαμάνας τα όνειρά μας
εκεί σε τοίχους ένα βράδυ δάκρυα μας
σε πέτρες νύχτες να χτυπάνε σκαλοπάτια

από τη Θηβών ως την Πέτρου Ράλλη
να ακούμε δυο κραυγές
μου λέγες μείνε αν θες
κόκκινο ρε στο μαύρο τους το χάλι

απ' το Παυσίλυπο ως το Δομοκό
να σκίζουμε αφίσες με μάτια καρφωμένα
στα δυο σου χείλη λόγια δαγκωμένα
μ' εκάνες ένα βράδυ τσακωτό

κομπλέ θα ήσουν αυτά να μην είχες
τα ευκόλως εννοούμενα να δένεις
σε δέμα Άλφα Έψιλον μου στέλνεις
να μην αφήσω πίσω τα παιδιά μου είπες

{και Αλσούπολη μεριά
και Νέα Ιωνία μεριά
και Burley μεριά
έχει δικά μας παιδιά!}

αλφα (στερητικό)

"-είσαι θυμωμένη μαζί τους;

-δεν αξίζει να θυμώνεις με τους ανθρώπους...

-σου λείπουν;

-όχι, είμαι ελεύθερη"

mirrors

έκανε το λάθος να πιστέψει πως μπορεί να συνάπτει διασταυρώσεις μέσα από μονωμένα συστήματα
έκανε το λάθος να πιστέψει
έκανε το λάθος να θέσει ελπίδες ως όρια
έκανε το λάθος να κόψει λέξεις
έγινε η πνιγμένη κραυγή του καθώς τα φλάς είχαν στραφεί επάνω του
και κείνος ο ματαιόδοξος φοβήθηκε...

{λοιπόν...τι ρε;}

QC

πες μου έσπασε ο δείκτης;
είσαι ακόμα μπροστά στο υπερκαινοφανές σου και κοιτάς;
πίνεις ματιές και αηδειάζεις με την ειλικρίνεια των ακροδάχτυλών σου;

κάπου μέσα τους είσαι
κάπου ανάμεσα σε κείνες και στα ανάδελφα δάκρυά τους
αρνήσεις κραυγάζεις
δεν είσαι εσύ, δεν είσαι εκεί
σκίζεσαι, γωνίες σε καταπίνουν κάθε που μπαίνεις στη θέση των θηρίων και των θεών
μόνο εσύ το ξέρεις το οξυγόνο είναι εκεί κάτω από το ανοιχτό σου παράθυρο
είναι εκεί που οι ματιές συναντούν την επόμενη μέρα





τα μαντήλια κάηκαν οικτρά
τα χέρια έφυγαν από τους ώμους

προλαβαίνεις τα τζάμια αρχίζουν και σπάνε σε μία σκέψη

{κρίμα
τελείωσαν όλα}

1/4

από το μισό μου το μισό που μου χει μείνει
σε δύσκολες ώρες όταν η σκέψη είναι σε σελίδες σκισμένες
και τα δάχτυλα μου ,ναι, ακόμα αγκίζουν
όχι
όχι,
ακόμα έχω τις αισθήσεις μου
λίγο νερό να δώσετε στους καθρέφτες μου που διψάνε

{το φως να σε βρίσκει πάντα!
κι ας καρφώνονται τα μάτια μου
το βράδυ στον πίνακα
και γίνεσαι μηδενικό}

16-

πριν 16 χρόνια σαν σήμερα... έφυγε νωρίς το φως

στην 4η

"Όλες οι θεωρίες
σαν κλισέ
ριξιά στην κόλαση,
όλα αυτά τα μικρά πρόσωπα
που κοιτάζουν ψηλά
όμορφα και με πίστη-
Θέλω να κλάψω
μα η θλίψη
είναι ανόητη.
Θέλω να πιστέψω
μα ένα νεκροταφείο
είναι η πίστη.
Περιοριστήκαμε
στο μαχαίρι του χασάπη
και στον κότσυφα.
Καλή τύχη
ευχηθείτε μας."

Τσάρλς Μπουκόβσκι

Burley

Βρέχει στον δρόμο των κοιτώνων του ονείρου
κι οι ταράτσες πλημμύρησαν με ζευγάρια βλέμματα
εκεί στα τζάμια να στέλνουν σε ακτίνες απείρου
πυρήνες φωτιάς κάθε ψυχής να κάψουν τα πλέγματα

Απόψε σε κάθε σταγόνα στον τοίχο ένα άλφα κι ένα χι
τραμπάλα θα κάνει πάνω σε ελπίδες για λίγο οξυγόνο
κάθε σιωπή και μια κραυγή κατάφασης στο θέλω ζωή
πριν λήξει η γραμμή θανάτου να προλάβουν τον χρόνο

Τώρα που στάζει η γή και τα πέλματα βυθίζονται
ο ουρανός χύνεται πάνω σε χαρτιά σαν μελάνι
μπλε για σένα ψυχή μου που όλα σου κρύβονται
σε χαιρετούν φεύγουν και αφήνονται σαν πλάνη

{πτήσεις από εδώ κι από κει...

αφιερωμένο στους μπλε τοίχους σου
στη συγκίνηση των νοημάτων σου
για την κάθε φορά που
ήρθε, είναι εδώ και θα ρθει!}

τσιχλόφουσκες στο τζάμι

είθε να αλλά δεν

και το παράθυρο ακόμα ανοιγοκλείνει...

τα ερωτηματικά φαιδρά
ανύπαρκτα μπροστά στον καθρέφτη

μην ακούς μην κοιτάς μην μιλάς
σε ακούνε σε κοιτάνε κι ας μη σου μιλάνε




η ψυχή μου έχει copyright?
πως μπορεί κάποιος να βάλει πίσω από κάγκελα σαν αυτά του barcode την ψυχή του?

grey cloudy

το φως είναι αναμένο μέρες τώρα
οι κουρτινές ανοιγοκλείνουν μόνες
και το παράθυρο δε λέει να κλείσει
σκιές δεν καλύπτουν τους τοίχους
και η ησυχία ακούγεται πιο βάναυση από ποτέ

{πες μου
πως
που
ποτε
γιατι

θέλω φραπέ! να το σημειώσεις στα στερητικά ως νούμερο 1}

το τρένο

ένα τρένο
δυο γραμμές δυο χέρια δυο κόσμοι μπλεγμένοι δύο γράμματα
ένα Γάμα κι ένα Χι

ξέρετε ποτέ δεν κοίταγα μόνο τις λέξεις και τα νοήματά τους στη ζωή...
και ο φάκελος και το πουκάμισο το καρό και η ρετρό φωτογραφία η ασπρόμαυρη μου ψυθηρίζουν τους κωδικούς για τα σκαλοπάτια...

ξέρετε ποίηση είναι η ίδια η ζωή και το πως τα φέρνει...

"μια φωλιά στον ουρανό"
να βγαίνουν αυτές οι λέξεις από το στόμα σου λόγια που άκουσες κάποια στιγμή πάνω στη χαρά μου και είπες και θα ξαναπείς

το έχω ακούσει πολλές φορές αλλά τώρα είναι διαφορετικά τώρα μπροστά μου απλώνεται ο ουρανός

και εσεις μου δώσατε τα πρώτα μου σκαλοπάτια... δεν ξέρω που οδηγεί η σκάλα εγώ βλέπω μπροστά και εκεί στην άκρη φτάνει η ματιά μου η ακραιφνής, εκεί στην δικιά μου άκρη



το νοιώθω και αν και το φορτίο βαρύ... να ξέρετε
τα πάντα
να μην πέσει το σταμνί και το στερνό σκαλί να μη γεφτεί καμιά σταγόνα... όχι για τις ελπίδες ούτε και για την πίστη

ζωή

από φως σε φως

από την ταράτσα με αγάπη...

μερικές σταγόνες έκαψαν το πρόσωπο για λίγο στο πέρασμά τους
στρίβωντας στον δρόμο με τα λιοντάρια ο άνεμος έκοψε και το πράσινο φανάρι άναψε
δεν ξέρω γιατί,
αλλά μάλλον το ανάποδα του δρόμου θα είναι το σημείο κατατεθέν του βαδίσματός μου σε αυτή την ταράτσα...
ένας κήπος με λουλούδια και οι πλέον γνωστές άγνωστες προφορές να καλύπτουν τους γρήγορους κτύπους της καρδιάς μου καθώς το ρολόι μου έδειχνε 9 το πρωί

αύριο θα είναι μια άλλη μέρα
καλύτερη, χειρότερη... αξίζει να τη ζήσεις πάντως...
και κάθε γιατί τότε να ρίχνει νερό στο μύλο του τίποτα, ενός τίποτα που μόνο το τέλος μπορεί να φέρει
μου το χε πει πολλές φορές...



καληνύχτα από τον 7ο όροφο μιας αρχής

la vie est belle

κλείνει τα μάτια και αρχίζει χορό
κόβει γωνίες
σε κάθε άφεση οξυγόνου λιώνει γκρίζα βλέμματα μισά
ανοίγει παράθυρα με κάθε σπάσιμο του λαιμού στον άνεμο
σπάει καθρέφτες
χαράσει πορεία δρόμων ενέχυρων στα στοιχεία της φύσης του
συμβόλαια ζωής ως το θάνατο

κραυγές να του γδέρνουν τα τύμπανα "La vie est belle"

τα βουνά είναι στα πόδια του
οι κορυφές θάλασσες να τις πιεί

πτώση?
μια ανάποδη άνοδος είναι
και η άνοδος ανάποδη πτώση

{... Σίγμα για σένα δώρο
λόγω της ημέρααααςςςς...}

αποστάσεις

ξέρεις πόσο απέχει η σκέψη από την πράξη;
όσο απέχει το πριν από το μετά
μια στιγμή
ένα βήμα εμπρός ή πίσω (όπως ορίσει η ειμαρμένη του καθενός)


το κενό από το έδαφος μια σπιθαμή σκέψη
και η σκέψη πόσο απέχει από τη συνιστώσα των εκλαμβάνουσων στιγμών;

ξέρεις πριν ακουμπήσεις τη γωνία
μόνο μια κραυγή σε σχηματισμό ενός άλφα και ενός χι
αλλά η γωνία έχει υπόσταση καθοριστική
και μετά κενό και σιωπή
ένα γιατί μια αφορμή και μια γωνία
οπτική ακόμα και καμπύλη
ίσως μια πύλη
ίσως μια αρχή
ίσως ένα τέλος
ίσως τίποτα
ναι τιποτα
κάτω από αυτό που μας γέννησε τίποτα

ξανά και ξανά

όχι, όχι καμία ματαιότητα, άλλωστε η ματαιότητα είναι γέννους μελλοντικού και αυθύπαρκτου με τον αστερίσκο όμως της ματαιότητας να κρεμάει την ίδια τη σκέψη περί μάταιου

{αν ακούσεις ποτέ βήματα

μην ανησυχήσεις

κάποια γωνία θα σκάλωσε σε ένα αχ}

τώρα που φεύγω

τώρα που φεύγω σε ματωμένα μαντύλια δακρύων και συμφορών λόγια οργής δεν θέλω
μόνο χαρά
κι αλίμονο σε χέρια τρυπημένα προσευχές θα καίω

πλέξε γροθιές στα κόκκινα τα όρια να σκίζουν
ντύσε ματιές στα πράσινα το μαύρο να ερίζουν

έλα κοντά και φύσηξε
ετσι, σκόνη να φύγει
ρίξε πέτρα κι όρμηξε
το χθές σου μόλις λήγει

{... στρατώνες ανάποδα
και λέξεις σπασμένες}

?

πως μπορείς να περπατάς δίπλα σε πτώματα;
πως μπορείς να ανάβεις τσιγάρο και να κοιτάς το απέναντι πεζοδρόμιο ενώ απ' τα πόδια σου κρέμεται ένα χέρι;
πως προσπερνάς τις στιγμές όταν στάζουν αίμα;
πως πατάς πάνω στις ζωές άλλων σαν να ήταν χώμα;

πως περπατάνε οι άνθρωποι σε αβύσσους;
πως κλειδώνουν τα μάτια;
και πως βάζουν κλειδαριές στα πνευμόνια τους;

{η τσίχλα στο τακούνι σου είναι η κραυγή μιας ψυχής

κι εσύ απλά την γδέρνεις στην άσφαλτο}

13 2 09

Τέλος

σαν το βέλος

που δείχνει την πορεία της ζωής

από τη γέννηση ως το θάνατο, όλη η ζωή περνά στον χρόνο της στιγμής.

Τέλος όλα σώπασαν

όλα ημέρεψαν και ησύχασαν

όλα γίναν μάταια του «γιατί» ερωτήματα

δάκρυα τώρα καυτά της μάνας πάνω στα μαρμάρινα μνήματα.

Τέλος για μια ζωή και ένα πόνο

μόνο τη λύπηση αυτό δεν θέλω μόνο

έξω τρέξτε, χαρείτε τη ζωή που είναι μικρή τώρα

τώρα που ακόμα το γαλάζιο τ’ ουρανού σας δίνει φόρα.

Τέλος, τίτλοι τέλους θα πέσουν για μια φορά

η παράσταση τέλειωσε ο παλιάτσος με τα χίλια πρόσωπα πλέον δεν χωρά

πήρε τα πρόσωπά του και εχάθει, πλέον είναι ιδέα

πήρε τις σκέψεις του , τους φόβους και τα πάθη του και ‘γινε ορχιδέα.

Τέλος τώρα λύπη γι’ αυτούς που μένουν

χαρά γι’ αυτούς που φεύγουν

έτσι είναι η ζωή διχασμένη και παράξενα θελκτική

σε κρατά μαζί της μέχρι το θάνατο και τότε γίνεται ταινία, λένε μαγική.

Τέλος εδώ σταμάτησε της πνοής η ροή

μέχρι εδώ ήταν από εδώ και πέρα μόνο οι φωτογραφίες που μένουν εκεί

εκεί για πάντα να θυμίζουν τις στιγμές που δεν θα ξαναζήσω

μια ανάγκη να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.

Τέλος δεν ξέρω πως θα ‘ρθει δεν με νοιάζει

ξέρω όμως ότι υπάρχει και όμως δεν με τρομάζει.

Τίποτα εκεί πάμε επιστρέφοντας σε αυτό που μας γέννησε

στο τίποτα, αυτό έφερε τη ζωή που μας πήρε και μας μέθυσε.

Τέλος, τίτλοι τέλους

όταν η ζωή δεν αντιστέκεται στη ροπή του βέλους

όταν η φορά και η διεύθυνση είναι προκαθορισμένη

μόνο η αγάπη μένει πίσω στη ζωή να δίνει δύναμη σε μια καρδιά να ανασαίνει.

το μελάνι

ξέχασε να βγεί πάλι
και κρύφτηκε πίσω από τις κουρτίνες
τα μάτια δεν άνοιξε και ούτε θα ανοίξει

μέσα σε ένα ψέμα να γλύφει τις πληγές της
να κάνει προσευχές μήπως και γυρήσουν πίσω τα αποκόμματα από την ύπαρξή της
σέρνεται για να θυμίζει το χτές
την σέρνουν για να λένε πως τους ανοίκει
την καίνε και τις στάχτες σε κάποιο πάγκο παζαριού θα βρείς

οι αιτίες να γίνονται μελάνι που το καταπίνουν οι αφελείς
το πριν και το μετά τοίχος που ορίζει το μελάνι
και οι αφελείς καπηλευτές μιας ακόμα ματαιότητας
σε ένα σύστημα όπου οι τσέπες ειναι η μία ραμμένη πάνω στην άλλη με κλωστή που στάζει
αίμα και υποσχέσεις

wake me up when...

Μια εικόνα διαγράφει υποσχέσεις σε κάθε κτύπο
της άνοιξης ψιθυρίζουν σημάδια ορίζοντα προσευχών
το φθινόπωρο καμέλιες ανθίζει ιβίσκους βάφει με ασήμι
φτερά χελιδονιών ζεσταίνουν ανέμους χειμώνα γκρίζου

Το τέλος να σπάει πάνω σε καθρέφτες που θολώνουν
αναπνοές να κτίζουν κάθε κλικ γραναζιών εφήμερων
να συνεχίζει η ροή πάνω σε δροσοσταλίδες να κυλά
αφήνοντας πίσω φόβους και αλλαγές μετέωρες

Σταγόνες βάφουν κίτρινο το βλέμμα του Σεπτέμβρη
άφεση σε όσα φέρνει ο καιρός αφιερώσεων σε εκπνοές
στην επόμενη στιγμή υπόσχεσης ταξίδια άνευ τέλους

Αλλαγές καλπάζουν σέρνοντας μάτια στο εμπρός
ονείρων και δίκοπων τόπων λεπίδες να περνούν
φωτιές σε όσα καίνε μέλλοντες παρελθοντικούς

{χθες το βράδυ
ξαφνικά...
τι ειρωνεία και μόλις είχα ανάψει
τα φώτα θυέλης}